سنگ مانی

مثل ِ درخت
مرگ ِ من از سر
آغاز می شود

در زیر ِ فکر رفتن
وقتی که فکر ، بالا می مانَد

مانی نوشت خطرناک‌ترین چیزهای آدم فکرهای اوست، و
مریدش گفت: پس فکر یک چیز است، و خواست که دفتر او را
بر گورش بگذارند. یک جوی آب کوچک بتراشند در فضای
زیرین سنگ، با سنگریزه‌هايی در زیر آب، و یک ماهی در بالا
که کمترین تماس را با آب دارد. اشیاء تزیینی : گلدانی سبز با گیاه
 زرد، ستون فقرات یک پرنده‌ی کوچک، چند ریشه
و ترس ِ قیچی در مانی، که وقت ِ رفتن می‌گفت : ما در اطراف خطر
می‌چرخیم.

از کتاب «هفتاد سنگ قبر»

تربيت دروغ

عباس عزیز،

در دیکسیونر انسیکلوپدیک Meyer که به سال 1890 در آلمان در آمده برای ایرانی‌ها (Persans) اینطور آمده است:

«شیوه‌های‌شان مهربان است، برخورد (حضور) راحتی دارند. تند و پرگو، در هر مورد تعارف به شما می‌کنند و به شما کمپلیمان‌ها می‌گویند. تشریفات و زرق و برق را دوست دارند. خیلی به ظاهر اهمیت و دقت می‌کنند. ولی با این‌همه، صمیمیت و (sincerite) ندارند. بدقول و متقلب (deloyaux) هستند. خسیس و دزد، و از اولین دروغگوهای دنيا هستند.»

در مورد این آخری (دروغ)، تو فکر می‌کنی که این آدم اگر تربیت نسل هاي انقلاب اسلامی را می‌دید، دیگر چه چیزهایی که نمی‌نوشت؟ و یا که می‌نوشت؟

                                                         تا وقت دیگر، قربانت
                                                                         رویا 

بیرون تر از من

باستان های غار، خجسته تر از حور

زیبا تر از پری 

سال های من از رفتار می مانند

وقتی کُنام  در باز گشت

                          دیگر کنام نیست 

  چه پرسه های چقدر کی ؟      

  در وقت های چقدر دور!

 آنجا

در نوع ِآخر، آخر ِ نوع ، انسان

آنجا 

       باز آنحا 

                همیشه آنجا

تر تیب از شماره می افتد

مثل شماره از ترتیب  

درونی که خود را

با خود می بَرَد

و می گذارد بیرون 

                       - طیّ ِتاریک ! –

و مرگ 

 که می تراشد از خود مرگ

.                                   از کتاب در دست انتشار:

                                    در جستجوی آن لغت تنها