جناب آقاي يدالله رويايي با سلام شما با پدر بزرگ من همنام هستيد

قربان جنونت
كه قربانيِ جنوني.

سيد مهدي ساداتي

كاش مي توانستم به اندازه ي ساير دوستان لذت ببرم.

حجم هجمه ي تكررهاي پيش بيني شونده ي بخش هاي اول كمي مي خاراند پشت شاعر را! به سر شاعر كه اين آمد, مخاطب جاي خود!

اما پايان محكمي داشت...

فراموشی همیشه فراموش می شود
در لحظه های رستن لحظه
از قامت درخت بلوغ تا مرگ
نقطه
بین کلام و فرم اختلاف نظر چاقو به قلب شعر
نقطه تتق تتق تق تق تق !!!
.........
سلام . اتفاقی به اینجا نیامدم . یدالله رویایی را جستجو کرده بودم که اینجا پیدایم شد .
درود مرا پذیرا باش ...

انگار
درخت حياط ما هوايي شده
هر صبح
قبل از اين كه بيدار شويم
سايه اش را
روي درخت همسايه مي اندازد.

تقديم به استاد عزيزم

« قدم‌هايم درد بي‌گانه‌اي دارند
...
بالا مي‌ورد
در يگانگي كوه
همه ‌ي زخم‌هاي زمين »

شعر انساني است. بند ناب كم ندارد. لذت بردم.
و به شاعر و رويا تبريك مي‌گويم.

"لا كه بر سر لي مي آيد
نفي مجنون است
در بيابان
الا
بهانه ي سرگردانيست"
خواندم
واز رويايي ميثم لبريز شدم
"چون معشوق نقاب...هركس حكايتي..."و ما در تقديم ها تصورات را با خود مي بريم گر چه طرف مقابل معشوق هم نباشد...

شاد زي استاد عزيز

- ؟ -
بوی رو یـا می دهی / در کنار عقربه های به دار ...

سدّی در ریه
رعایتِ نبض را
خیز برمی دارد شبِ مردار
اتاقکِ اسکلت که سنگینی ست
پلکِ عفونت
دوام من و
قبض ِماه در ماهیچه ی آه
که قبض ِنفس
در فریادِ نجومی بریزم
و شب از شیشه هاش
در حیاطِ رعایتِ زندگی
لحظه ی زنده فروکش کند
تمام ِحرف را بو بردارد
خفه بردارد .

جناب رويايي عزيز !
شعر زيبايي از ميثم رياحي عزيز خواندم ... ممنونم
ارادتمند ؛ کیوان قنبری

هوای ِ يک شهر را داشت... شهری در جایی....