بهار ۵۸

با تو بهار
دیوانه‌ای ست
که از درخت بالا می‌رود
و می‌رود
تا باد

با باد
من از درخت
بالا می‌افتم
 

تهران ، بهار  ِ ؟

شاعران

عباس عزیز،

شاعرها و نقاش‌های قدیم کارهای‌شان را روی مدل‌ها و آثار مشهور استادهای قرون پیش از خود متمرکز می‌کردند، و با این کار اسرار تکنیکی و فنی آنها را مرور می‌کردند، و یا می‌رساندند که به آنها رسیده‌اند، و یافته‌ی آنها را دریافته‌اند. و از خلال همین دوباره‌کاری‌ها بود که اینها هم به نوبه‌ی خود شاهکارهای‌شان را یک روز و  روز دیگر  ناگهان می‌ساختند.
 
امروز انگار فقط آهنگسازان هستند که در کنار شور ِخلق و بافت ِموسیقی گهگاه تغنی‌ای هم از بتهوون و باخ دارند. وگرنه بقیه‌ی هنرها به‌ویژه شاعران چهره‌ی امروزی‌شان را از همان روز اول در نفی و انکارِ آنچه از گذشته می‌دانند، می‌دانند.

تا وقت دیگر،  قربانت