نظر خوانی با :

نظرخوانی

عباس عزيز،

خوانش اگر در سطح برود لايه‌های درونی متن خوانده نمی‌شوند. يک خواننده‌ی حرفه‌ای از خوانش خود از متن، متن ديگری می‌سازد. به ويژه در خواندن آثار حجمی امتياز بزرگی که برای خواننده ذخيره می‌شود قدرت پرانتزسازی است. و همين پراتيک، خواننده‌ی متن را به آفريننده‌ تبديل می‌کند، و از خواننده بُعد چهارم می‌سازد. مثل خوانش عميقی که آقای "سوار"  – حقيقی يا مستعار – از "کتابِ بازِ بزرگ" داشته است.
من دوست دارم نظر اين خواننده را (که حدس می‌زنم بشناسم) در اينجا بياوريد. برای وبلاگ‌خوان‌های عزيزی که معمولاً نظرخوانی نمی‌کنند و يا می‌کنند ولی با گذری مستعار از سطح. پس خواهش می‌کنم آن را به همان شکل که در ستون نظرها آمده به اين پست منتقل کنيد :

کتابی برای بستن!
اما در سنگِ آخر، زائر از کتاب بیرون می‌آید:
"من از تورق ِ هفتاد سنگ قبر
می‌آیم
که در تفرج ِ هفتاد متن
کی به کتاب می‌رسد؟" (ص164)
و در خروج ِ از گورستان است که می‌گوید :
"آنچه برای ما می‌ما‌نَد مرگِ ما است." (ص165)
- با این حرف، آیا می‌خواهد بگوید ما مرگ را پشت سر می‌گذاریم (می‌پرسم از شاعر) یا در پیش رو داریم؟ بگونه‌ی دیگر، آیا زائر کتاب را می‌بندد یا می‌گشاید؟
کتابی برای بستن! این استنباط من است، و در هر صورت فرقی نمی‌کند فقط قصد طرح آن را داشته‌ام .
دوستدار شما: سوار

با تشکر،

تا وقت ديگر، قربانت
پاريس 14 سپتامبر 2005

کتاب ِ باز ِ بزرگ

 
همیشه خواب ِمن از بستن ِ کتاب
حالا کتابِ باز ِ من  از خواب



 بالای سنگ در طرف راست، طرح یک زورق سرگردان
را بکشند، طرح یک زورق ِ بی زورق.
پائین ِ سنگ در طرف چپ : اول ِ سلمان از آخر ِخود بیرون
 می آید با پژواک ِ صدایش  که در تمام ِ گورستان  می پیچد:
ای اهل کتاب، طایفه ی تخریب در بلای نوشتن!
و در تزیینات ِ داخل مقبره: دوات، انار، سرعت ِ سطر، و
فرسخ،  تکا ن می خورند.
سلمان به آخر ِ خود می لغزد و درسکوت ِ اطراف ِ مقبره ، دریا
واژه ای از دریاست.

                        سنگ سلمان، (گورستان ِ هفتاد سنگ قبر)