آقای رویایی عزیز / سلام
سری هم به وبلاگ گروهی شعر چکش بزنید اسباب افتخار است
شاد و موفق باشید
بدرود...

سلام خدمت آقای رویای 1

از گرته برداری های واریاسون ، این یکی از بدترین ها بود . بدون بافت و ساخت و فانتزی . یک کپی بی رنگ و بی شور . با ترکیبات کهنه و عتیق و سطحی . اکسپرسیونیسم آبکی و خسته کننده . آیا ما به شعر همان قدر بدهکاریم که شعر از ما می طلبد ؟ حتا آن ها هم که چهل سال پیش مشق هایشان را از روی دست شما نوشتند به جایی نرسیدند . بیاییم روراست باشیم . با اخلاص و مهر .

سلام من از این که وارد وبلاگتون شدم خیلی خوشحالم
به ما بچه شهرستا نی ها هم سر بزنید .
شاید خوشتون بیاد. شاد باشید.

وقتی شعرهایت را میخوانم همیشه در سالگی های یک رویا می بینمت و به تو حق می دهم که تا هر جا که دلت خواست عصبانی باشی هی عصب بیدار.ولی این وبلاگ چهره ی پیر توست چهره ای که شاملو از سی سالگی به بعد به خود گرفت....و زیر لب به دنبال یک تم موسیقایی مناسب میگردم برای این شعر : زخم ظریف عقربه در من بود ...

تنهايي...تاب...نهايي...ناب...تن ها ...بي تار معلق دستي...بي تاب...بر شالهاي رنگي نيمه تمام...خيس از آفتاب...خشك از تب...و تابدار تن...
و تن ای تازه/چرخيده بر نوک پنجه ها/ميرا /و...ترد/مفروض تابی تمام :/تابنده در انگاره ای مات/بر کيش مست/يکسره از دور دست...
و وارياسون آفتاب...داغ...از دور...چرخيده بر نوك نوك پنجه ها...بر ...دار...تار بردار...تا من...كه رقصنده بر نوک نوك پنجه ها ... به هنگام طعمه مي بايد بود...
آفتاب رويا گرم...

و مثل استواريتان تا به حال بلند . همچون كتيبه هاي دلتنگي ها و دريايي هاو...اين وارياسيون ها تخت ظهر است بر مراسم قربانی. اقاي رويايي شما نتوانستن هم نشان مي دهيد. يادم هست گفتيد وارياسيون
محصول نتوانستن است. و من با شما راس دلتنگي را مي پيمايم.

خدا را چه ديدي/شايد به خواب هاي ما هم/سر بزنند /اين ظهر هاي بي دار/اين ظهر هاي بر/دار/كفش هاي ام را بر داشته ام/مرگ اگر اجازه دهد