June 23, 2005
حکايت ما
عباس عزیز،
دیشب فیتز جرالد می خواندم:
«مردی در اطاق همسایه آتش روشن کرده بود. آتش به تشک رسید، تشک را سوخت. نزدیک بود او را هم بسوزاند ولی هنوز چند سانتیمتر مانده بود تشک را با تشریفات خاصی بیرون بردند.»
نگفته ها را می بینی؟ همه ی حرف های ما را می زند.
حجم فقط در شعر نیست که هست. ما باید بتوانیم روزی قصه را از وراجی نجات بدهیم.
تا وقت دیگر: قربانت
22 ژوئن 2005، دوم تیرماه
سلام...
زيبا بودن همشون ولي يه دونه عيب كوچولو هم داشت عيبش اين بود كه تنوع
ندادي به وبلاگت بيخيال يه سري هم به ما بزن
فعلآ...
مشكل ما اين است كه همديگر را نمي كشيم. بكشتن مي دهيم!
Posted by: Ali Karimi at July 13, 2005 11:29 AMsalam bar yadolahe sher!! nemidanam !chizhaey dar shere shoma hast.ke engar hich nist va hamechiz hast . donyaey be vosate kalame ke bod.rastash az in hame edea dar sher khaste shodam az kase be dastane kalame bedosh ..khoshhalam ke in hame harvaght esmetan be zaban miayad sokot mikonand engar ke nane shohrateshan baraye andaki ajor mishavad. khosh halam ke khodeshan ra bashoma hamso nemidanand chedar robero va chedar zaban.bigaman sher ra dar hade khalse dar satrhaye labrikhteha va haftad sange ghabr tajrobe kardeam chedar birin vachedar darine biron! dar tane zaban.va in hedye bozorge shoma be man ast.
Posted by: hossein at July 5, 2005 06:42 PMروزگارتان خوش...فردا روز قلم است آقاي رويايي عزيز...يك درود براي شما و زنده باد...با بوسه اي بر قلم رويا...دست.
Posted by: نقطه الف at July 5, 2005 06:41 PMكي بود كه مي گفت شعر خوب نبايد 15 خط بيشتر باشه؟
Posted by: dal at July 5, 2005 06:41 PMگاهي عاجزم از فكر كردن به تشك چون نقش مرد را در اتاق همسايه درك نمي كنم و اينكه از حرارت كدام شعله سوخت.
حالبه . يا من نمي فهمم ؟
مردي در خطر سوختن است مي روند تشك را نحات مي دهند ؟1
قضيه خيلي آمريكا ييه 1 و در واقع خيلي عراقيه 1
سلام بر رويايي بزرگ / از دوستت دارم ها
Posted by: حامد شکوری at July 5, 2005 06:39 PMبله آقاي رويايي. منم ماجراي فيلم نامه رو از كسي شنيدم.حالا حقيقت داره؟
Posted by: Sohrab at July 5, 2005 06:38 PMروياي بزرگ سلام
هميشه حرف هايم با نزدن شروع مي شود. اين روزهاروزهاي حرف زدن به شيوه ي نزدن است.چه را بزنم چرا بزنند.مثل با شما درد كنم .
بي تو بهار ديوانه اي است كه از درخت بالا مي رود-رويا گفت
عجب روز ِ زردي بشود! قورباغه ها/زبان دراز ها را كه از داستان بيرون بكشيم مگس ها زياد مي شوند! بد هم نمي شود! روز ِ وز وز! وز! كاش كه تشك را هم بسوزاند! هيچ وقت نمي گذارند ما خود كشي كنيم! خود ِ كِشي مان را لاي ظهر بياندازيم!/ آن پنجه ي سرخ كه برتون مي گويد! آن ميخ و طناب كه ناديا ديده است! آن همان آن! هيچ وقت نمي گذارند كه گزاردن شود! پنجه ي سرخ! دست ِ رويايي ِ خدا! / در نهايت داستان حجيم مي شود ! رجيم مي شود! و چه خوب! ... / و سر آخر رويا جان! سوئال اي مي كنم كه اميدوارم وقت اجازه بدهد پاسخ گير بشود! جايي خواندم كه فيلم نامه اي نوشته ايد و قرار است يك فرانسوي ( كه گويا ژان پير ژونه است) بسازدش (!!) راست است يا پيچ بر مي دارد؟! / تصدقتان گردم و گِرد شوم! ...آرمان
Posted by: Arman at July 5, 2005 06:37 PMرويای من
هزار بار اين تکه را خوانده ام، با اينکه از بر شده ام.
هر وقت به خانه ات می آيم که به گل هات سر بکشم، اين را می خوانم.
شعرها و نوشته هات مرا آرام می کند، رام کلام.
چرا نمی شود برای هیچکس نوشت...چرا همیشه یک نام...باید باشد...من نامهای شیشه ای را بهتر می ستایم...نباشند هم...می توانند باشند...نه مثل نامهایی که رد پایی توانند ساخت...پاهایی که ویران کردن هم می دانند...و يا ساختن...كه مال من هم نباشد...اگر يك نفر برود...؟...من نامهاي شيه اي را بهتر دوست مي دارم...راستي سال در راه است...خبرش را به من بدهيد...بوسه بر يك قلم.
Posted by: نقطه الف at July 5, 2005 06:36 PMمسئله:
1-در این قصه اگر تشکِ سوخته محمد خاتمی باشد تعیین کنید نوع ِ تشریفات خاص را(سر دست؟ با اردنگ؟ با لا الاه اللاالله؟.
2-در این قصه اگر تشک سوخته شاه سابق باشد تعیین کنید مرد ِ آتش افروز را
در اين قصه تشک لابد مرحوم خاتمی است .
خيلي عالي بود مخصوصا در اين روزها كه همه ناگهان سياسي شده اند و ديگر گويا ادبيات در درجات ديگر (!) است. به عباس هم بگوييد فرياد اين روزهاي خودش را براي رمانش نگه دارد براي تهي دستان حرام نكند.